Sabahın 04.22’sinde yola çıkmış karanlığın içinde yol almaya başladığımda gökyüzündeki yıldızlar öylesine güzeldi ki bunu fotoğraflamaya telefonumun özellikleri yetersiz kaldı desem doğru bir tabir olur. Güneş doğmadan önceki bu karanlığın son anında gökyüzü, kucağını açmış adeta izlemeden gitme der gibiydi. Şehrin ışıkları bu manzaraya engel olmaya çalışsa da yine de görülüyordu yıldızlar. Giderken düşündüm… İnsan da biraz şehir ışığına benziyor. Kibri, egosuyla ve yapay hareketleriyle kendi gerçek kişiliğini saklıyor tıpkı yapay ışık kaynağı olan şehir ışıkları gibi. Peki ışıklar kapansaydı ne olurdu? Her gece gökyüzüne bakan insanlar içindeki aydınlığa kavuşabilir miydi?
Kendi olsaydı ne olurdu?
İnsan; Kibir, ego, yapaylık ve taklitçilikten dolayı kendi olmaktan uzaklaşıyor. Yeryüzü ile gökyüzü arasındaki bağlantıyı sağlayan insan, kendisini ve görevini bilmezse bu gezegende istediğini alamaz. Bu Dünya gezegeninde nasılsa diğer gezegenlerde de öyle olmalıdır. Giderken Güneş, yavaş yavaş karanlığı şehrin üzerinden sıyırmaya başlamıştı. Yola düşen insanlar da benim gibi düşünüyor muydu acaba? Yoksa dünya telaşındaki işine son hız arabasıyla yol mu alıyordu? Kaç tepe yol aştım saymadım. Bozkır ikliminin tepeler, tarlalar üzerinde yarattığı çoraklıkta ve tek tük gördüğüm ağaçların altında oturmayı hayal ederken yine düşüncelerin de ortasına düştüm. Yaşamak değerli şey. Tüm dünyevi duygulardan arınsa, ilk doğduğu zamanki yalınlığıyla aynı seviyeye gelse ve yeniden keşfetse o zaman her şeyin bambaşka olacağını görebilirdik. Şehirler arasından geçerken sanki başka boyutların kapısını da çaldım gibi. Evet ben yine aynıyım. Görünüş olarak sadece. Ruhum ise özüne geri dönüyor. Çünkü bana ait olmayan duyguları bırakıyorum ve olması gerekende o. BANA AİT OLMAYAN HER ŞEYİ BIRAKIYORUM ! Şehrin ışıklarıyla değil kendi ışığımla başkalarını aydınlatmayı tercih ediyorum. Çünkü sorguluyorum.
Sorgulamadan yaşayan ve kendisi gibi görünmeyen insan sizce yaşıyor mudur?
27.09.2023 / Senem KAYA
Senem Kaya 